De laatste dagen is de zee boos, groen. Het regent. Ik blijf binnen zoals een ingeburgerd Malagueña betaamt, bang voor wat de weergoden zouden kunnen brengen, uitdijend, verslappend. Waarom gaan rennen in de regen als morgen of uiterlijk overmorgen de zon weer schijnt?
Tot dat 
ik genoeg heb van het binnen zitten. Regen of niet, ik ga. Het gutst, druppels in mijn ogen, zout op mijn huid, koud. Het geeft niets, dadelijk een warme douche. Al joggend groet ik de palmbomen op het zandpad, geholpen door de wind wuiven ze zachtjes terug.
Ik zie slechts enkele medejoggers op het strand. We groeten elkaar, een hoofdknik volstaat, de elementen trotserend. Nou ja, elementjes, motregen met een zuchtje wind. Het joggen beperkt zich tot een sukkeldrafje. Toch voel ik me sterk, een stoere Hollandse en als ik mijn ogen sluit waan ik me heel eventjes terug in Nederland.
als het maar niet guur is
kan regen me niet veel schelen, vooral niet in zo´n mooi gebied
zoals jij die beschrijft
@assyke
Ik ben de regen pas gaan waarderen nadat ik uit Nederland ben vertrokken.
Hier staat het leven zowat stil zo gauw er een drupje valt. Tot mijn verbazing worden zelfs activiteiten binnenshuis afgezegd omdat het regent, zoals de zwemles van de kinderen in een overdekt zwembad. Sterker nog als de regen is opgehouden gaat het buitensporten niet door omdat er wat plasjes op het veld staan.